Czy po rozwodzie trzeba chcieć nowego związku?
Nie. Po rozwodzie nie trzeba od razu marzyć o nowej miłości, zakładać konta na portalu randkowym ani zastanawiać się, z kim spędzi się resztę życia. Czasem po trudnej relacji człowiek wcale nie tęskni za kolejnym związkiem. Czasem tęskni za czymś zupełnie innym – za zwyczajną obecnością drugiego dorosłego człowieka, partnerstwem, spokojem i poczuciem, że nie wszystko musi być na jego głowie.
I chyba właśnie to jest dzisiaj najbliższe temu, co sama czuję.
Czasem patrzę na inne rodziny i myślę sobie: fajnie byłoby mieć obok siebie kogoś, kto naprawdę jest obok. Nie po to, żeby „mieć faceta”. Nie dlatego, że nie potrafię być sama. Tylko dlatego, że życie z drugą dorosłą osobą, która naprawdę uczestniczy w tym życiu, może być po prostu dobre.
Redaktorka Rozwodowa.com.pl
Czasem patrzę na zwyczajną rodzinę i czegoś mi brakuje.
Dzisiaj byłam z Alicją u jej koleżanki.
Nic niezwykłego. Mama otworzyła nam drzwi, dziewczynki zaczęły się bawić. W domu była jeszcze młodsza córeczka, niespełna roczna. Tata był na górze w sypialni i ją usypiał.
Po jakimś czasie zszedł. Przytulił starszą córkę, która wyraźnie go uwielbiała, chwilę z nią pobył i wyszedł do pracy na popołudniową zmianę.
Niby nic.
Naprawdę zwyczajna scena.
A ja przez chwilę pomyślałam, że właśnie ta zwyczajność jest czymś bardzo wartościowym. Jest drugi rodzic. Druga osoba. Ktoś usypia jedno dziecko, kiedy druga osoba jest na dole z drugim. Ktoś wychodzi do pracy, wcześniej przytulając córkę.
Nie znam tej rodziny na tyle, żeby wiedzieć, jak naprawdę wygląda ich życie. Nie wiem, kto robi pranie, kto pamięta o zakupach, kto wstaje w nocy i o co się kłócą. Z zewnątrz można zobaczyć tylko fragment.
Ale sam widok drugiego dorosłego człowieka uczestniczącego w życiu domu uruchomił we mnie pewną myśl.
Bo kiedy masz obok siebie partnera, który naprawdę jest partnerem, to chyba fajnie jest być w związku.
Tylko właśnie: partnera.
Nie kolejnej osoby, którą trzeba obsłużyć.
Nie chcę już być mamą dla dorosłego mężczyzny.
Jakiś czas temu rozmawiałam z pewną kobietą i po tej rozmowie zaczęłam inaczej patrzeć także na siebie.
Przez lata bardzo chciałam pokazać, że jestem silna. Że wszystko potrafię. Ugotuję. Załatwię. Pójdę. Przyniosę. Zorganizuję. Zapamiętam. Rozwiążę problem.
Sama.
Chciałam być tą kobietą, która ogarnia wszystko.
I w pewnym momencie dotarło do mnie coś niewygodnego: najpierw sama przejmowałam coraz więcej rzeczy, wyręczałam, pokazywałam, że dam radę, a później dziwiłam się, że druga osoba właściwie przestała cokolwiek przejmować.
To oczywiście tylko jedna strona całej historii. Nie zamierzam dziś brać na siebie odpowiedzialności za zachowania i decyzje drugiego dorosłego człowieka. Ale potrafię zobaczyć również własne schematy.
Być może sama dołożyłam swoją cegiełkę do układu, w którym ja byłam od wszystkiego, a on przyzwyczaił się, że nie musi.
I chyba właśnie dlatego dzisiaj tak mocno myślę o tym, czym właściwie jest partnerstwo.
Nie chciałabym kiedyś znowu być z mężczyzną, któremu trzeba powiedzieć, że należy odkurzyć mieszkanie. Którego trzeba poprosić, żeby zajął się własnym dzieckiem. Który „pomaga” kobiecie w domu, w którym sam przecież mieszka.
Bo to nie jest pomoc.
To jest jego dom. Jego dziecko. Jego codzienność.
Partnerstwo nie powinno chyba polegać na tym, że jedna osoba zarządza całym życiem, a druga czeka na instrukcję.
Możesz być silna i nadal chcieć obok siebie kogoś, przy kim nie trzeba tej siły cały czas udowadniać. Dorosła relacja daje miejsce nie tylko na odpowiedzialność, ale też na zmęczenie, słabość i zwyczajne bycie sobą.
Czy istnieją jeszcze mężczyźni, którzy chcą być partnerami?
Nie mam tutaj wielkiej życiowej próby badawczej.
Nie znałam setek par. Nie byłam blisko wielu rodzin i doskonale wiem, że nawet jeśli kogoś znamy, nie wiemy, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami jego domu.
Ale patrząc na związki, które znałam bliżej, bardzo rzadko widziałam taki model, w którym kobieta i mężczyzna rzeczywiście byli dwójką dorosłych ludzi wspólnie prowadzących swoje życie.
Słyszałam o takich mężczyznach.
Podobno istnieją.
I czasem naprawdę zastanawiam się, ilu ich jest.
Ilu mężczyzn szuka partnerki, a ilu – może zupełnie nieświadomie – szuka kolejnej kobiety, która przejmie rolę, jaką wcześniej pełniła ich matka.
Ale jest też druga część tego pytania.
Ile z nas, kobiet, wchodzi w tę rolę bez żadnego protestu?
Bo tak zostałyśmy nauczone. Bo widziałyśmy to w swoich domach. Bo dobra kobieta miała umieć ugotować, zadbać, pamiętać, przewidzieć, przygotować i jeszcze najlepiej zrobić to wszystko z uśmiechem.
A potem jesteśmy wykończone i pytamy: dlaczego nikt mi nie pomaga?
Być może czasem dlatego, że bardzo długo pokazywałyśmy wszystkim wokół, że pomocy nie potrzebujemy.
To jest jedna z rzeczy, których uczę się teraz na nowo – również w swoim życiu po rozwodzie. O odzyskiwaniu wpływu na własne decyzje pisałam już wcześniej, ale coraz częściej widzę, że sprawczość nie musi oznaczać robienia wszystkiego samodzielnie.
Można być silną kobietą i jednocześnie chcieć, żeby ktoś czasem przejął część ciężaru.
„Twoje oczekiwania nie są moimi obietnicami”.
Podczas wydarzenia Kobieta Wszechmocna usłyszałam od Kasi Fraj zdanie, które bardzo mocno zapadło mi w pamięć:
„Twoje oczekiwania nie są moimi obietnicami.”
Nie wiem, czy to jej autorskie słowa, ale właśnie wtedy je usłyszałam i od tamtej pory często do nich wracam.
Lubię je, bo można odczytać je w obie strony.
Nie mogę budować sobie w głowie człowieka, którym ktoś nigdy nie obiecał być. Nie mogę przez lata liczyć, że druga osoba kiedyś się zmieni, zacznie zauważać, przejmować odpowiedzialność czy funkcjonować tak, jak ja sobie wyobrażam.
Ale również druga osoba nie może zakładać, że skoro jestem kobietą, matką czy żoną, automatycznie zobowiązałam się do obsługiwania całego domu i wszystkich ludzi znajdujących się w środku.
Oczekiwania nie są umową.
I chyba gdybym kiedyś miała jeszcze z kimś budować życie, chciałabym dużo wcześniej rozmawiać właśnie o takich zwyczajnych rzeczach.
Nie tylko o uczuciach, podróżach i wspólnych planach.
Kto pamięta o lekarzu dziecka? Kto zauważa, że kończy się papier toaletowy? Kto robi kolację, kiedy druga osoba miała fatalny dzień? Kto wstaje w sobotę rano? Kto ogarnia, gdy wszyscy są chorzy?
Bo ostatecznie życie składa się właśnie z tego.
Czasem tęskni się za czymś, czego nigdy naprawdę się nie miało.
Można nie tęsknić za byłym mężem. Można wiedzieć, że nie chce się wrócić do poprzedniego życia i jednocześnie czasem poczuć brak czegoś, czego tak naprawdę nigdy się nie miało.
Nie chodzi mi wtedy o konkretną osobę ani nawet o sam związek. Bardziej o zwyczajne życie u boku drugiego dorosłego człowieka. O kogoś, przy kim nie trzeba cały czas być silną, wszystkiego organizować i pilnować. O możliwość powiedzenia: „Dzisiaj nie mam już siły” i wiedzę, że druga osoba po prostu przejmie część rzeczy, bo to też jest jej dom, jej codzienność i jej życie.
Chyba właśnie dlatego nie umiem dziś powiedzieć, czy chcę nowego związku. Nie mam potrzeby szukania kogoś tylko po to, żeby nie być sama. Lubię swoje życie, swój dom, czas z Alicją i to, że wiele rzeczy mogę robić po swojemu. O tym, jak wygląda taka codzienność, pisałam już w tekście „Codzienność po rozwodzie – organizacja życia”.
Ale potrafię też przyznać, że czasami dobrze byłoby mieć obok siebie kogoś naprawdę dorosłego. Nie pomocnika. Nie człowieka, któremu trzeba mówić, co ma zrobić. Nie kolejną osobę do zaopiekowania.
Partnera.
Może więc po rozwodzie wcale nie trzeba od razu chcieć nowego związku. Może wystarczy wiedzieć trochę lepiej, jakiego związku już nigdy więcej się nie chce i czego potrzebowałoby się od relacji, gdyby kiedyś miała się pojawić.
Ja na razie nie potrzebuję znać odpowiedzi. Nie czuję też, że moje życie na coś czeka. Ale jeśli kiedyś miałabym zaprosić do niego drugiego człowieka, chciałabym, żeby był w nim naprawdę obecny.
Nie musisz przechodzić przez to sama
Jeśli próbujesz uporządkować emocje, odzyskać spokój albo po prostu potrzebujesz miejsca, w którym ktoś zrozumie, dlaczego dziś jest Ci trudniej – zapraszamy Cię do grupy „Odzyskaj siebie – przestrzeń dla kobiet”.
Możesz podzielić się swoją historią, zadać pytanie albo zostać na chwilę w ciszy i zacząć od czytania. Nie musisz być już gotowa na nowy początek. Możesz być dokładnie w tym miejscu, w którym jesteś teraz.
Nie musisz dzisiaj wiedzieć, jak będzie wyglądało całe Twoje życie. Czasem pierwszym krokiem jest świadomość, że ktoś naprawdę rozumie.
Aneta Lisiecka – twórczyni i redaktorka Rozwodowej. Odpowiada za kierunek redakcyjny portalu, dobór tematów i sposób opracowania treści. Stworzyła Rozwodową z myślą o kobietach, które w czasie rozstania potrzebują nie tylko informacji o pozwie, terminach i dokumentach, ale również spokoju, uporządkowania i poczucia, że nie są z tym same. Łączy wiedzę ekspertek z prostym, zrozumiałym językiem, aby pomagać przejść przez ten etap bardziej świadomie i krok po kroku odzyskiwać poczucie wpływu.
